Marjon van Royen

Zaterdagochtend om half vier aardbeving Chili. Nog geen drie uur later geeft Hilversum het groene licht: ‘Marjon, je gaat.’ Ik stop mijn computer en wat apparatuur in een rugzak. Aan de overkant van de straat doet cameraman José hetzelfde. En daar gaan we.

English version

Anderhalve dag terug uit Haïti. En ik voel het nog steeds. Dat zachte tikje tegen mijn hand. Ogen die recht in de mijne kijken. Niet smekend, maar feitelijk. Kinderen. Nooit volwassenen. Geen volwassene heeft me ooit aangetikt. Alleen kinderen: ‘Heeft u soms wat water?’ ‘Toevallig iets te eten?’ Het gebeurde niet vaak. Maar nog steeds voel ik die korte, droge tikjes.

Het bezoek aan het  massagraf van zondag heeft een plekje gekregen. Alleen de lucht is nu in mijn geheugen gegrift en ik ruik daarom de hele tijd lijken. Ze liggen natuurlijk door de hele stad nog onder het puin en de graven zijn in een rap tempo uitgebreid.

NOS Journaal: Opbouw Haïti kan tientallen jaren duren

Door cameraman Dolph van Stapele

Met de dag wordt deze missie interessanter en heftiger. Maar na deze dag is er wat wel wat veranderd. We maken vandaag een item over de dood. Heftig, maar dagelijkse realiteit hier. Een indrukwekkend item waar traditie een grote rol speelt in de Haïtiaanse gemeenschap. We rijden van hot naar her door de stad.