Marjon van Royen

Het ochtendappel klinkt alsof het naast me in mijn oor getetterd wordt. Vanaf het dak van een flat aan de overkant spelen Chavez aanhangers, chavistas, een eindeloze militaire wake-up call door de luidsprekerinstallatie. Het trompetgetoeter om vier uur ’s morgens is bedoeld om iedereen wakker te maken, zodat er massaal zal worden gestemd.

Op het strand van Copacabana vierden twee miljoen mensen het nieuwe jaar met de traditionele vuurwerkshow. In het wit, de kleur van de Afrikaanse zeegodin Iemanjá. En met een paar miljoen bloemen om de godin de trits van gezondheid, geluk en geld af te smeken. Intussen ging ik de andere kant op. Daar waar de overige 9 miljoen inwoners van de stad het nieuwe jaar vierden. Hier geen wit, geen bloemen, wel heel veel vrolijkheid.

Ook Latijns-Amerika stijgt het water naar de lippen. ‘Daar is het een tsunami, hier niet meer dan wat golven’, suste de Braziliaanse president Lula van de grootste economie van Latijns Amerika een paar weken geleden nog. Nu beginnen de gevolgen toch voelbaar te worden.
De dollar stijgt. Voedsel- en oliebedrijven komen in de problemen. Rooskleurige groeivoorspellingen worden bijgesteld.
Toch zullen straks in Rio de Janeiro de Kerstmannen weer volop zwetend in hun wollen outfits door de stad klepelen.

Nergens is het ‘lekker puh’-gevoel over de Amerikaanse crisis zo groot als in zijn voormalige achtertuin. ‘Kameraad Bush toch’, sneerde president Chávez van Venezuela donderdag over zijn doodsvijand. ‘U heeft me links ingehaald!’
Zijn vriend Daniel Ortega van Nicaragua wist: ‘De financiële crisis in de VS is de straf van God’. De wraak ‘van boven’ voor al die jaren dat ze hun neoliberale beleid aan de armen oplegden.
En de schadenfreude komt niet alleen van de radicale leiders in Latijns Amerika.
‘Crisis? Welke crisis?’ grapte de gematigde arbeiderspresident Lula van Brazilië. ‘Vraag dat maar aan Bush’.